Arno Duivestein bezoekt voor het MCH de Mercat de Musica Viva de Vic (Beurs voor levende muziek in Vic) ofwel MMVV. Op de website doet hij verslag van zijn bevindingen.

Donderdag 17 september 2009
Vrijdag 18 september 2009
Zaterdag 19 september 2009 

Donderdag 17 september 2009
Reizen binnen Europa blijft iets tegenstrijdigs houden. Je legt in korte tijd enorme afstanden af en vervolgens doe je er uren over om je bestemming enkele tientallen kilometers verder te bereiken. De vlucht van Amsterdam naar Barcelona nam nog geen 2 uur in beslag. Om 16.15 uur zetten we voet aan Catalaanse grond. Op de luchthaven van Barcelona werd ik keurig opgewacht door een runner van de MMVV om me naar Vic, 80 km ten noorden van Barcelona, te brengen. Eerst moest echter nog even gewacht worden op de aankomst van nog enkele MMVV bezoekers. Dat duurde uiteindelijk 4 uur. Uiteindelijk arriveerden we daardoor om 21.30 uur in het hotel Qvic. Dat bleek overigens niet tegen te vallen. Het hotel blijkt een serie appartementen te zijn. Iets wat je in Catalonie vaker tegen komt en een erg goed idee is. Het wordt ook wel een studio genoemd en is compleet ingericht, een keukentje, zit- eetgedeelte en slaapgedeelte. Alles is voorzien: de keuken heeft een koffiemachine, koelkast en toast, boter en jam is aanwezig dus je hoeft er niet voor 10 uur uit om je naar de ontbijtzaal te begeven. Voordeel voor de uitbater: je hebt niet zoveel personeel nodig als in een hotel, voordeel voor de klant: het is veel goedkoper dan een hotel en je hebt meer comfort. En, verrassing, het hotel is net geopend, ik ben de eerste gebruiker van mijn appartement.

Ik sta hier zo uitvoerig bij stil om aan te geven hoe genereus de organisatie van MMVV is voor haar gasten. Alle professionals (artiesten, boekers, vertegenwoordigers van festivals en podia) worden op kosten van MMVV opgehaald van het vliegveld, ondergebracht en krijgen gratis accreditatie en toegang tot alle concerten. De Catalaanse overheid stopt veel geld in cultuur en daarmee ook in de MMVV. Ik kan het niet bewijzen maar volgens mij is dat kenmerkend voor regio's met sterke autonome sentimenten. Cultuur als middel om je eigenheid en onafhankelijkheid te bewijzen. En dat mag wat kosten!

Na een snelle kop koffie, uit eigen keuken, de stad in om de eerste indrukken op te doen. MMVV is een aantal dingen: het is een van de grootste (wereld)muziekbeurzen van Europa waar artiesten, boekers, en vertegenwoordigers van podia en festivals elkaar ontmoeten. Dagelijks worden er diverse showcases gegeven van groepen en artiesten die zich in de kijker willen spelen. Die artiesten zijn overigens grotendeels afkomstig uit Latijns sprekende en Noord- Afrikaanse landen. Daarnaast is MMVV een groot gratis festival met 11 podia verdeeld over de stad. Deze geven een breed aanbod van folklore tot regionale rock, pop uit Latijns Amerika en onvervalste wereldmuziek.  Zeventig concerten in drie dagen, los van de showcases, dat is pas werken!
Bij Sucre, een groot plein dat zich naast het gebouw bevindt waar de eigenlijke beurs zich afspeelt, staan twee podia naast elkaar opgesteld onder een gigantische tentoverkapping. Daar neem ik de eerste twee bandjes van het weekend tot me, een Catalaans party-ska-punkbandje en een soort jazzrock groep met Doobye Brothers invloeden uit Brazilie. Dat alles onder het genot van een Estrella Damm biertje (de eerste en niet de laatste van het weekend). Daarna de stad in. Op het Plaza Central speelde om 20.00 uur Omar Sosa 5tet met het jeugdorkest van Athene. Helaas, toen zat ik nog op de luchthaven. Op het plein de Martirs (plein voor de gevallenen) val ik in de laatste twee nummers van La Banda Forania met twee gitaristen met een hybride vorm van gitaar en ud. Elektrisch versterkt en begeleid door drums klinkt het als Miles Davis in zijn Bitchess Brew- periode. De eerste echte verrassing. Direct daarna worden we verrast door een straatorkestje met en zanger met megafoon. Het doet denken aan de Kift, is zeer vermakelijk. Het publiek gaat volop mee in de aanstekelijke vrolijkheid. Ondertussen wordt het podium klaar gemaakt voor Oreka TX, een Baskische groep met traditionele Baskische instrumenten, zoals een geitenhoorn en een soort marimba die door twee bespelers van twee kanten met houten stokken wordt bespeeld. De groep speelt samen met filmopnames van Indiase muzikanten en wordt later vergezeld van een Malinese zangeres. Waar Blof mislukte bij het samenspelen met muzikanten uit diverse landen (die deden niets anders dan Blof- muziek spelen op exotische instrumenten) overtuigd deze groep wel.
Dat deden de Estrella Damm biertjes ook, a € 1,50 p.s.

Ondertussen begint de maag wel erg te knorren. Er is nog niet gegeten en het is al middernacht. Terug naar Sucre voor een broodje worst, nog twee bandjes en een laatste biertje. De muziek was prima, een soulzangeres die Tina Turner naar de kroon stak een een soul- cumbiaband die moeiteloos overschakelde van gladde soul naar strakke cumbia's en merengue.

Tijd om naar huis te gaan, het was overigens begonnen te plenzen! 

←Terug

Vrijdag 18 september 2009

spontaan_optreden_ 200x150

spontaan optreden

bar_als_middelpunt_van_beurs 200x150

bar als middelpunt van de beurs

mch_flyers_op_mmvv_beurs 200x150

MCH flyers op de beurs 

Reparaties
De ochtend van dag 2 stond in het teken van logistiek. 's Ochtends in mijn appartement Dag 1 voor het dagboek geschreven. Het nieuwe koffieapparaat in mijn appartement deed het niet meer en werd ingeruild voor die van de beheerder. Daarna naar het beursgebouw om mijn accreditatie op te halen. Ik was er woensdag via de website van MMVV achter gekomen dat ik vermeld stond als programmeur Houtfestival. In een eerdere hoedanigheid bezocht ik MMVV twee maal als programmeur van het Houtfestival. Hiermee is maar weer eens het nadeel van databanken aangetoond. Ondanks dat ik mij opgaf als vertegenwoordiger van het MCH, met alle bijbehorende gegevens, ben ik toch geregistreerd op basis van de gegevens die men al van mij had. De wijzigingen die ik woensdag doorgaf, zowel via de website als per mail, bleken (nog) niet verwerkt. Uiteindelijk werd mijn accreditatie op de juiste bedrijfsnaam gezet. In het MMVV boek, waarin alle artiesten en deelnemers aan de beurs staan, bleek het MCH wel vermeld te staan. Maar curieus genoeg weer op het adres van Multiplex. Afijn, jullie begrijpen, een hoop gedoe over niets maar het houdt je wel even bezig.

Beursvloer
Het beursgebouw bleek de eerste locatie tot nu toe met gratis wifi. Zelfs de vliegvelden blijken dat, vreemd genoeg, niet te hebben. Gelijk dus maar al mijn mails, die ik sinds gisteren had geschreven, verstuurd en mijn inkomende mail gecheckt.
Daarna al snel een oude bekende tegen het lijf gelopen Rob B, van voorheen boekingskantoor Bosch en Gonzalez, nu actief bij Earthbeat. Vannacht speelde 'hun' groep Zulu 9.30 als afsluiter op het grote podium van Sucre. Bij een kop koffie de laatste nieuwtjes uitgewisseld en Rob op de hoogte gebracht van de nieuwe activiteiten van het MCH. In het verleden hebben we regelmatig zaken gedaan voor het Houtfestival. In de toekomst zal dat wellicht rond het MCH gaan gebeuren. 
De beursvloer bezocht. Veel Catalaans- en Spaanstalige organisaties. West Europa is niet direct hun werkgebied maar soms komen er dingen over. Daarom is het goed om veel te horen. De 'bio's' van bands zien meestal schitterend uit, vol ronkende teksten. Dat de band haar 'bio' niet altijd waar maakt blijkt soms achteraf. De Engelsen hebben daarvoor een oplossing die iets te maken heeft met het proeven van een pudding. Ik volsta met het luisteren naar zoveel mogelijk bands. Live of via een live- dvd. Opvallend aan deze MMVV is dat er veel 'aanbieders' zijn, managments, groepen, en weinig 'kopers', zalen, podia, festivals. Een deel van mijn missie is om de contacten met deze laatste groep aan te halen. Veel contacten zijn er nog vanuit mijn periode als programmeur bij het Houtfestival. Nu het MCH zich steeds meer profileert als (klein) intercultureel podium voor wereldmuziek, naast film, literatuur, beeldende kunst en debat, is het belangrijk om dat ook bekend te maken bij de 'collegae'  in het land.

Showcases en boekers
's Middags vinden de 'showcases'  plaats. Een artiest presenteert zich door middel van een kort optreden, 20 minuten, en hoopt zich hiermee in de kijker van de media of een 'koper' (festival, podium, boeker) te spelen. Vooral deze laatste groep is interessant voor bands. Een boeker koopt het recht om een band in een bepaald land exclusief aan te bieden. Als podium of festival ben je daarmee voor je programmering voor een deel afhankelijk van de boekers. Wat zij brengen zie je dat seizoen op alle festivals verschijnen. Je onderscheiden doe je door wat je als podium of festival zelf inkoopt, 'direct van de boer' zeg maar. Natuurlijk is dat wel een stuk duurder en kost het meer tijd. Je moet zelf een band laten invliegen en het is een hoop geregel. Een ander onderscheid wordt gemaakt door een specifieke programmering die anderen niet doen. Voor het Houtfestival deed ik dat met het Podium Grenzeloos, een podium met alleen crossovers tussen wereldmuziek, jazz, impro en gecomponeerde muziek. Daarmee was dat het enige festival in Nederland dat een dergelijk, uniek, podium had.

De showcases vielen niet mee. Opvallend veel Catalaanse pop, weinig wereldmuziek, al was het maar een randje. De kwaliteit was bovendien niet om over naar huis te schrijven. De leukste act bleek de band van de Marokkaanse zangeres Oum. Gisteravond zat ik samen met de laptop- speler van de groep, een Italiaanse jongen luisterend naar de naam Kermit, in de bus van het vliegveld naar Vic. Een groep met een volwassen geluid en en fabelachtige zangeres. Een naam om te onthouden.

Brandy en Kocani
Het avondprogramma speelde zich wederom af op de diverse podia in de stad. Het avondmaal dat daaraan vooraf ging bestond uit een geitenkaas salade met een soort hele dikke balsamico stroop en gefrituurde inktvisringen. Vooral het genereus volgeschonken glas Spaanse brandy, a € 1,90, ja!, stemde vrolijk. 
Uit het aanbod bezocht ik vier podia, waarbij het Placa de Martyrs wederom opviel door veel Baskische muziek aan te bieden, de Cinema Vigata het beschaafde deel van Vic bediende met het soort zangers die een inkijkje geven in een doorleefd leven maar dat heel beschaafd doen, en de podia Sucre 1 en 2 met een vreemde mengelmoes van de wat bekendere namen uit de pop/ wereldmuziek en onvervalste Catalaanse rock. Op Placa de Martyrs werd ik verrast door een groep die aangekondigd stond als Catalaans maar zich lieten gelden als onvervalste Baskische folkies. Typisch Baskische instrumenten, zoals een marimba achtig instrument dat bestaat uit een aantal, gestemde, houten balken die worden bespeeld met ronde houten stokken die je rechtstandig op de balken laat neerkomen, typische volkse melodien, veel aandacht voor ritme en een diatonische accordeon die veel weg had van Ricardo Tesi. Daarmee maakten ze een soort muziek die je met hetzelfde gemak zou kunnen horen in Frankrijk, Italie of wellicht zelfs aan de oostkant van Engeland of Ierland. Echo's van een Keltisch verleden? In ieder geval is de muziek mij erg sympathiek en dit podium tot nu toe mijn favoriet.

Op Sucre speelde de Costaricaanse groep Malpais en afkomstig uit het buurland van Nicaragua heeft zo'n groep direct mijn volle aandacht. Al had ik het niet geweten dan nog waren de Midden- Amerikaanse klanken, in de taal en in de liedjes, direct opgevallen. Een hartverwarmend optreden. Daarna een oude en zeer bekende tegen het lijf gelopen. Het Kocani Orkestra mocht de tent plat spelen. Op 1 oktober a.s. te bewonderen in het Patronaat, concert in samenwerking met het MCH!, en 25 januari jl daar ook al te zien geweest. Toen ter gelegenheid van het 25- jarig feestje van het Patronaat. Een gelegenheid waarbij wij met het Unza Unza OrKstra de eer hadden hetzelfde podium te mogen beklimmen. De Kocani's deden dat zoals van hen verwacht mag worden, ondanks een soms beroerd zaalgeluid. Het blijkt helaas nog steeds voor de meeste geluidstechnici een probleem om een groep blazers goed uit te versterken. Met publieksfavorieten Mececina en Kalashnikov, bekend van de film 'Underground'  van Emir Kusturica, gaf het publiek zich massaal gewonnen.
Daarna nog een paar nummers van Tomasito meegepikt. Maar lang hield ik dat niet vol. Een kruising tussen Gerard Joling en een verdienstelijke flamencodanser, zo iets. Mijn dag was vol.

 ←Terug

 

Zaterdag 20 september 2009

Het appartement begint te wennen. Tip aan allen, huur op vakantie geen hotel maar een appartement. Iedereen wint erbij, jij zeker!

Verrassingen
De zaterdag, de derde en laatste dag van de beurs, is traditioneel een ontspannen dag. Iedereen heeft diegenen die hij of zij wilde spreken wel gesproken. Het is nu vooral tijd voor de sociale babbel en de leuke verrassingen. Die vinden plaats in de vorm van kleine spontane optredens op de beurs zelf. Geen opgeklopte, officiële 'showcases' maar onverwachte, laagdrempelige optredens waar iedereen vrolijk van wordt in plaats van er met een serieus gezicht naar te kijken en er een mening over te vormen. Een groepje jonge alto's speelt unplugged een mengeling van hiphop en Catalaanse pop. Ondertussen lopen er een paar hele vreemde mannetjes irritant door het publiek, foute kostuums en snorren en maniakaal in mobieltjes pratend. Wat doen die hier? Verdwaalde, omhoog gevallen manager types of.... even later hoor je in de verte een donderend percussie geraas. Langzaamaan komen de vier percussionisten in beeld. En, ja hoor, het blijken die mafketels van zojuist te zijn, spelend op zelf geknutselde percussie instrumenten, die zich vreemd schokschouderend door het publiek begeven. Leuk! Weer later een uiterst sympathiek latingroepje met een Aziatisch meisje op trompet en dat deze vasthoudt alsof het een megagroot instrument is maar die ondertussen prachtig speelt.
Ook de showcases zijn vandaag een stuk aangenamer. Een prachtig concert van de Italiaanse Maria Pierantoni, ofwel Giua, een singer- songwriter- gitariste  'hors categorie' begeleid door een excellente gitarist, Armendo Corsi. Muzikaal onberispelijk, duidelijk een klassieke gitaarachtergrond, fantastische zang, goede liedjes en ze is ook nog mooi. Soms komt het allemaal samen in een persoon. Van een heel andere orde is Tom Cary, een duo met een drummer- zanger, Pablo Garrido en een bassist, Javier Munoz, die ook drumt, drumstellen tegen elkaar geschoven (niemand overigens die de naam Tom Cary draagt!). Het geluid dat wordt geproduceerd heeft een intense muzikale heftigheid. Het soort muziek dat je OT 301 tegen komt. Steve Albini was zelfs zo geimponeerd dat hij een album wilde produceren. Dan weten de kenners het wel. Voor mij sloot het MMVV beursgebeuren hiermee af. Een waardige klap op de vuurpijl. Vanavond verder in de stad.

'No a la guerra!'
Vic is een stadje met slechts 40.000 inwoners maar op zaterdagavond lijkt het alsof de hele bevolking op de been is en of het merendeel van de inwoners jonger dan 22 is. Opvallend is dat de dominante jongerencultuur ' alternatief'  is. Een beetje zoals ik het ken uit begin jaren '80 toen ik als jochie rondliep in de kraakbeweging.
Eerst naar Cinema Vigata voor een concert van Biella Nuei & Azawan. De rij voor de ingang is echter enorm en ondanks dat ik in de veel kortere rij voor 'genodigden' mag aanschuiven besluit ik om het na 10 minuten voor gezien te houden. Op naar het Placa de Martyrs. Daar begint net de Belgisch/ Brusselse groep Ialma: accordeon, drums, gitaar en vijf zeer leuke dames op zang en tamboerijn. Vanmiddag hoorde ik toevallig een stukje van hun soundcheck en dat beloofde goeds. Nu hield ik het na drie nummers voor gehoord. Het overtuigde net niet. En niets is zo irritant als muziek die het net niet is. Op straat even later verrast door een Catalaans/ Franse band die wel overtuigde. Een party- punk- mestizabandje, met een ienie-mini- geluidsinstallatie, die een heel plein vol publiek aan het springen kreeg op de tekst 'No a la guerra'  ('Nee tegen de oorlog'). Ze werden drie keer terug geroepen en de merchandise, een tafeltje op het trottoir, werd na afloop bestormd en geplunderd. Heerlijk! Als aandenken heb ik, met moeite, een cd kunnen bemachtigen. Door de stad dwalend vervolgens verzeild geraakt in een voetbalkroeg waar de wedstrijd Barcelona- Athletico Madrid werd gekeken. Een heksenketel alsof we in Nou Camp zaten en twee mooie doelpunten meegepikt van Zlatan Ibrahimovic en Messi. De laatste bleek later een zuivere hattrick te scoren. In de nauwe straatjes van Vic was het verder een feest vol leuke, kleine bandjes. Een groepje pubers die vol overgave 'Born to be wild' speelden. Het woord hartverwarmend is speciaal voor dit soort groepjes uitgevonden. Even verderop een groepje nerds die symfo- rock speelden in de traditie van Super Sister. En ze waren goed!

Supertrompetist in Cinema
Na een snel biertje op het Placa Mayor, zowat het enige podium (het grootste van de stad nog wel!) waar ik geen enkel optreden heb gehoord, naar Cinema Vigata. Om 12 uur 's nachts was ik hier getuige van mijn mooiste concert dit weekend. De Catalaanse trompettist Raynald Colom speelde met Amerikaanse en Catalaanse muzikanten een voorbeeldig concert. Colom, ik moet bekennen dat ik nog nooit van de man had gehoord, heeft een prachtig geluid, ergens tussen Eric Vloeimans en Dave Douglas in. Zijn mede- musici zijn geweldig, al springt alleen de saxofonist er solistisch uit. Heerlijk, om je een half uur in een gigantische, donkere, bioscoopzaal met lekkere stoelen onder te dompelen in muziek die je omhuld. Als het concert om 12.30 is afgelopen besluit ik dat dit de waardige afsluiter is voor mijn MMVV bezoek. Onderweg nog even Sucre aangedaan met een glimp van Nidi D'Arac, een Italiaanse groep met als opvallendste element een strak spelende en ogende violiste. Ik geef mijn portie aan Fikkie. Nour & Speed Caravan spelen straks nog maar die heb ik drie maanden geleden nog gehoord op het Houtfestival en ik heb geen zin meer om een uur te wachten. Op weg naar het appartement om een onderweg gescoord blikje Estrella bier te nuttigen. Morgenochtend naar Barcelona!

Conclusie
Vic is minder 'wereld' en meer 'pop' dan een paar jaar geleden. De blik is (nog) meer gericht op de Latijnse landen wat zich weerspiegelde in een beperkt aantal deelnemers uit West Europa en Nederland. De kwaliteit was wisselend. Absoluut mooie concerten werden afgewisseld door abominabele showcases. Dat is waarschijnlijk ook een gevolg van de sterke gerichtheid op de eigen, Catalaanse, cultuur. Vier jaar geleden werd ik al getroffen door de Baskische folk, al dan niet in crossover vorm. Zonder tuttig te worden straalt het authenticiteit en kracht uit. Podium Placa de Martyrs was daarom mijn winnaar, met Cinema Vigata als goede tweede vanwege het fantastische slotconcert. De sfeer was wederom weergaloos, zowel op de beurs als in de stad. Er heerst nog een soort van respect, vriendelijkheid en beleefdheid, zowel tussen leeftijden als tussen culturen, die wij in Nederland de afgelopen 10 jaar bijna geheel zijn verloren. Wat dat betreft was Vic, en eigenlijk heel Catalonie, een verademing!

20/09/09 ad.

 ←Terug